policylaw/armyreform/404-the-biggest-change- by photayokeking
ေဆာင္းပါးရွင္ – ဗိုလ္သိုးထိန္း
ငယ္စဥ္က အဖြားေျပာခဲ့တဲ့ စကားေလးကို ၾကားေယာင္ၿပီး ဒီေဆာင္းပါးေလးကို ေရးျဖစ္လိုက္တာပါ။
“အဖြားတုိ႔တုန္းက ဘိန္းမုန္႔တစ္ခ်ပ္ကို တစ္ျပား၊ မုန္႔ဟင္းခါး တစ္ပြဲကို ငါးျပားေလာက္ ရွိတာဟဲ့” စသျဖင့္ အဖြားတုိ႔ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ အေတြ႔အႀကံဳမ်ဳိးေတြေပါ့။ အဲ့ဒီလို စကားေတြ ၾကားၿပီး အံ့ၾသဘနန္း ျဖစ္ခဲ့ရတာက ေျမးျဖစ္တဲ့ကၽြန္ေတာ္။ အေမတုိ႔ကေတာ့ သိပ္ၿပီး အံ့ၾသလွဟန္ မျပ။ အေမတုိ႔လည္း ဒီကုန္ေစ်းႏႈန္းႏွင့္ မတိမ္းမယိမ္း ႀကီးျပင္းလာခဲ့ရပံု ေပၚသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ကေတာ့ အဖြားေျပာသမွ် စကားေတြဟာ တကယ့္ သြားရည္ယိုခ်င္စရာ။ တကယ့္ မစားရ ဝခမန္းပါဘဲ။ “ေျမးတို႔လက္ထက္မ်ား အဲ့ဒီလုိ ျဖစ္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာဘဲဗ်ာ” ဟု ဆိုကာ ေျပာရတာ အေမာ။ ဒါကို စာဖတ္သူေတြလည္း ႀကံဳခဲ့ဘူးၾကမွာပါ။ ေရွ႕လူႀကီမ်ား ႀကံဳခဲ့တဲ့ ကုန္ေစ်းႏႈန္းနဲ႔ လက္ရွိ ႀကံဳေနရတဲ့ ကုန္ေစ်းႏႈန္းရဲ႕ ကြာျခားခ်က္။ ဒါေတြကို ႏႈိင္းယွဥ္ၿပီး မခ်ိတင္ကဲ ခံစားမႈမ်ဳိးေပါ့။ (မေက်နပ္တဲ့ ခံစားမႈမ်ဳိးထက္ ကြာျခားလြန္းတဲ့ ေစ်းႏႈန္းမ်ားေၾကာင့္ အံ့ၾသမင္သက္ရတဲ့ ခံစားမႈမ်ဳိး)
ဒါေပမယ့္ အစကဆုိခဲ့သလို အဖြားရဲ႕ စကားကို အေမတုိ႔က သိပ္မအံ့ၾသလွ။ အဖြားခမ်ာ သနားစရာ။ မယံုႏုိင္စရာ ေကာင္းလြန္းလွတဲ့ ေစ်းႏႈန္းကြာဟခ်က္ေတြကို ေျမးေတြ လက္ထက္က်မွ အာေဘာင္အာရင္း သန္သန္ ေျပာျပခြင့္ ရရွာသည္ကိုး။ ထုိစဥ္က ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ အေတြးထဲမွာ အဖြားေျပာတဲ့ တစ္ျပားတန္ ဘိန္းမုန္႔ႀကီးက မ်က္စိထဲမွာ ဟီးခနဲ႔။ “လက္ရွိ ငါတုိ႔ရတဲ့ မုန္႔ဖုိးနဲ႔ဆို ဘိန္းမုန္႔ ဘယ္ႏွစ္ခ်ပ္ေတာင္ ဟ” ဆုိတဲ့ အေတြးေလေတြ ကိုယ္စီေပါ့။
ကၽြန္ေတာ္ ငယ္စဥ္က အဖြားႏွင့္ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ပါ။ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ကံဆုိးတယ္ ေျပာရမလားဗ်ာ။ အိမ္ေရွ႕က (ရ) ႏွစ္၊ (၈) ႏွစ္ အရြယ္ရွိတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ကို အဖြားေျပာတဲ့ ေလသံေလးနဲ႔ ေျပာၾကည့္တာ အဆိုပါ ကေလးက “ဒီလူႀကီး ဘာလာရႊီးေနလဲ” ဆုိတဲ့ အမူအယာနဲ႔ ျပန္ၾကည့္တာ ခံလုိက္ရတယ္ဗ်ာ။ အဲ့ဒီကေလးက ကၽြန္ေတာ့္ သမီးထက္ (၃) ႏွစ္ေလာက္ဘဲ ႀကီးသည္ေလ။ ကၽြန္ေတာ့္သမီးသာ ႏႈိင္ယွဥ္နားလည္တတ္တဲ့ အရြယ္မ်ားေရာက္ရင္ အေဖအျဖစ္ကေနမ်ား စြန္႔လႊတ္သြားမလား မသိ။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာမိတဲ့ စကားမွာ မုသားတစ္ခုမွ မပါပါ။ “ဦးတုိ႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ဘိန္းမုန္႔တစ္ခ်ပ္ ငါးမူး” လို႔႔။
အဖြားက ေျမးျဖစ္တဲ့ က်ေနာ့္လက္ထက္က်မွ အံ့ၾသစရာ ငယ္စဥ္ဘဝေတြကို ျပန္ေျပာခြင့္ ရခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္က်မွ သမီးပင္ ေက်ာင္းမေနရေသး။ ဟုိး ေရွးေရွးတုန္းကေပါ့ကြယ္ ဆုိတဲ့ စကားနဲ႔ ငယ္စဥ္က ဘဝကို ႏႈတ္ရြတ္ျပရမလို ျဖစ္ေနသည္။ အဖြားႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ မည္သူ ကံဆုိးခဲ့သနည္း။ ဘာဘဲေျပာေျပာ မေလာက္ေလး မေလာက္စားနဲ႔ ေရွ႕မီွေနာက္မီွ ပုဂၢိဳလ္ကြ ဆုိၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ႀကိတ္ၿပီး ဘဝင္ျမင့္မိရတာေတာ့ အမွန္။ ဆုိေတာ့ ေနာက္မီွခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္က ေရွ႕မမီွခဲ့တဲ့ ညီ၊ ညီမ၊ တူ၊ တူမမ်ားကို ကၽြန္ေတာ့္အဖြားေလသံနဲ႔ လြမ္းေမာဖြယ္ေကာင္းေအာင္ ျပန္ေျပာျပပါမယ္။
အရင္ဦးဆံုး ျမန္မာက်ပ္ေငြရဲ႕ သေကၤတ။ ဥပမာ – တစ္က်ပ္ဆုိရင္ ၁ိ/- ။ ဒါကိုေတာ့ အားလံုး သိၾကမွာပါ။ အဲ့ တစ္က်ပ္ခြဲဆုိရင္ ဘယ္လုိ ဘာသေကၤတနဲ႔ ေရးမတုန္း။ ၁ိ/- ၅ဝါး ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္ အခုေခတ္ လူငယ္မ်ား ၎သေကၤတမ်ားကို သိႏုိင္ေတာ့မည္ မထင္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လက္ထက္တုန္းက ၎သေကၤတမ်ားကို အထူးအေထြ လုိက္ေလ့လာစရာ မလို။ ေနရာတိုင္းမွာ ၎သေကၤတနဲ႔ ေစ်းႏႈန္းမ်ား မျမင္ခ်င္မွ အဆံုး။
ဆီးထုပ္တစ္ထုပ္မွ တစ္မတ္။ ဒီေနရာမွာ ၾကားျဖတ္ေျပာရရင္ ကံစမ္းမဲ ဖခင္ႀကီး ေရႊျပည္နန္းထက္အရင္ ယင္းဆီးယိုထုတ္မ်ားက ကံစမ္းမဲကို တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ သံုးခဲ့တာဗ်။ တစ္မတ္တန္ ဆီးယိုထုတ္ ဝယ္စား။ ကံေကာင္းလွ်င္ ၎ဆီးထုတ္ထဲမွ ၁၀ ျပားေစ့၊ ၁ မတ္ေစ့ကေန တစ္က်ပ္ေစ့အထိ ဆီးယိုနဲ႔ ထည့္ေပးထားတာ။ ပါစပ္ထဲ ေရာက္မွ ပိုက္ဆံပါမွန္း သိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ မဲေပါက္လိုက္ ၎ဆီးထုတ္ ျပန္ဝယ္စားလိုက္နဲ႔ သံသရာလည္ေနတာ။ အိမ္က လူႀကီးေတြ ႐ိုက္ႏွက္ တားဆီးရတဲ့ အထိပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ လစ္တာနဲ႔ ဝယ္စားၾကတာပါဘဲ။
အေမတုိ႔ အဖြားတုိ႔ဆီက မုန္႔ဖုိးေတာင္းရင္ ေပးတဲ့ ပိုက္ဆံက ၅ မူးေစ့ကို လက္မွာ က်စ္ေနေအာင္ ကိုင္ၿပီးေတာ့ကို အားရဝမ္းသာ မုန္႔ဆိုင္ကို ေျပးရတာ အေမာဆို႔မတတ္။ မုန္႔ျပားသလက္တစ္ခု တစ္မတ္။ တုိ႔ဟူးေၾကာ္ တစ္ခုကို ၁၀ ျပား။ တစ္က်ပ္ေလာက္ရွိရင္ ဗုိက္ကားေအာင္ စားရတယ္ဗ်ာ။
ဆုိင္မွာ တင္ေရာင္းတဲ့ ေဂၚလီ (ေက်ာက္ဒိုး) တစ္လံုးကို ၁၀ ျပား။ ကစားရင္းနဲ႔ အခ်င္းခ်င္း ျပန္ေရာင္းရင္ တစ္မတ္ဖုိးဆုိ ၄-၅ လံုးရတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ၈၈ အေရးအခင္းႀကီး ျဖစ္ပါေလေရာ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က မူလတန္းေက်ာင္းသား အဆင့္ေပါ့။ ဘာမွ နားမလည္ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္ဆုိတာကိုလည္း ေတြးဖုိ႔ ဥာဏ္မမီခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ သိတာေတာ့ ေက်ာင္းေတြ တစ္ႏွစ္ေအာက္လုိက္ရတယ္။ အေရးအခင္းႀကီး ၿပီးသြားလို႔ ေက်ာင္းေတြ ျပန္တက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေက်ာင္းသြား မုန္႔ဖုိးအျဖစ္ တစ္ေန႔ ႏွစ္က်ပ္ရတယ္။ ေက်ာင္းရဲ႕ မုန္႔ေစ်းတန္းမွာ ေစ်းအႀကီးဆံုးဆုိင္က တစ္ပြဲ ႏွစ္က်ပ္တန္ အသုပ္ဆုိင္။ ဆီခ်က္ေလးနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ သုပ္တာမုိ႔ ေစ်းပိုယူတာ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မူလတန္းေက်ာင္းသားေတြက ၎အသုပ္သည္နားမကပ္။
ဒါေပမယ့္ သူ႔နားမွာ အတန္းႀကီးက ေက်ာင္းသား/သူေတြ ဝိုင္းလို႔။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကေတာ့ င႐ုတ္သီးစိမ္း၊ နံနံပင္၊ သခြားသီး ေရာေမႊထားတဲ့ အခ်ဥ္နဲ႔ ၾကာဇံကို ဆမ္းထားတဲ့ တစ္ပြဲ တစ္က်ပ္တန္ အသုပ္သည္ကသာ ေဖာက္သည္ပါ။ အသုပ္ပန္းကန္ရတာနဲ႔ အခ်ဥ္ေလး ထည့္ပါဦး၊ င႐ုတ္သီးမႈန္႔ေလး ထည့္ပါဦး။ ခ်ဥ္သြားလို႔ အဖတ္နည္းနည္းေလာက္ ထည့္ပါဦးနဲ႔ မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္မွာ ဗိုက္ကားေအာင္ ျဖည့္တာဘဲ။ ဒါနဲ႔ မွတ္မွတ္ရရ အဲ့ဒီအသုပ္သည္ လက္မွာ ဝဲေတြနဲ႔ဗ်။ ဒါေပမယ့္ ဝယ္စားတာဘဲ။
မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္ အသုပ္ေလး စားၿပီးေတာ့ ကပ္ေစးႏွဲနဲ႔ ထန္းသီးမုန္႔ေတြဘက္ လွည့္တယ္။ ကပ္ေစးႏွဲ တစ္ခု ငါးမူး၊ ထန္းသီးမုန္႔ တစ္ခု တစ္က်ပ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ထန္းသီးမုန္႔နဲ႔ အခ်ဳိတည္းတာမ်ားပါတယ္။ တခါတေလ ေက်ာင္းေရွ႕မွာ မ်က္လွည့္ဆရာလိုလုိ လူႀကီးတစ္ဦး မ်က္လွည့္ပစၥည္းေတြ လာေရာင္းရင္ဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ ႐ုပ္ရွင္ျပတဲ့ အဘိုးႀကီးဘဲျဖစ္ျဖစ္ (အခ်ဳိ႕ ျမင္ဖူးၾကပါလိမ့္မည္၊ ႐ုပ္ေသဖလင္ေတြ ထည့္ၿပီး တစ္ပံုခ်င္းကို ခလုတ္ေလးေတြ ႏွိပ္ၿပီး ေရႊ႕ၾကည့္ရသည္။ ကိုယ္က ဘာကားၾကည့္ခ်င္သနည္း။ ရမ္ဘုိလား၊ စူပါမင္းလား၊ သရဲကားလား စသျဖင့္ ကတ္ေလးေတြ ေျပာင္းထည့္ေပးရသည္။ အဘိုးႀကီးတြင္ ရွိေသာ ကားမ်ားအားလံုး ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္ၿပီးသားခ်ည္းပင္။ ကားသစ္ပါလွ်င္ေတာ့ ထပ္ၾကည့္သည္) ေရာက္လာလွ်င္ေတာ့ ကပ္ေစးႏွဲေလာက္နဲ႔ အခ်ဳိတည္းၿပီး က်န္တဲ့ပိုက္ဆံကို ခုနက ပုဂၢိဳလ္မ်ားထံတြင္ အသံုးခ်ပစ္လုိက္သည္။
ဤကား မုန္႔ဖိုးႏွစ္က်ပ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္၏ ေက်ာင္းသားဘဝ။ အတိအက်ဆုိရေသာ္ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္း (၂၀) ဝန္းက်င္က။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မုန္႔ဖုိး (၂) က်ပ္စား မူလတန္း ေက်ာင္းသား ဘဝကေန အလယ္တန္း ေက်ာင္းသားဘဝေရာက္ေတာ့ မုန္႔ဖုိး (၁၀) က်ပ္စား ျဖစ္သြားသည္။ (၅) ဆေလာက္ ပိုရေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ မထူးျခားပါ။ (၁) က်ပ္တန္ အေဒၚႀကီးရဲ႕ အသုပ္က (၅) က်ပ္ ျဖစ္သြားေခ်ၿပီ။ ရွယ္အသုပ္ေလးကေတာ့ (၁၀) က်ပ္ေပါ့။ အတန္းႀကီးလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း ရွယ္သုပ္ေလးနားဘဲ ကပ္သည္။ မုန္႔ဖိုးကုန္ၿပီး အပိုမက်န္ေတာ့။ (၅) က်ပ္တန္ အသုပ္သည္ေဘးမွာေတာ့ ေက်ာင္းသား/သူေလးေတြ၊ မ်က္လွည့္ဆရာႀကီးေရာ ႐ုပ္ရွင္ျပတဲ့ ဆရာႀကီးေရာ သူ႔ေနရာႏွင့္သူ ပံုမွန္ေဖါက္သည္၊ ပံုမွန္ဝင္ေငြေလးႏွင့္ ပံုမွန္ လႈပ္ရွားေနၾကဆဲပင္။
အပိုင္း (၂) ကို ေနာက္တစ္ပတ္ အဂၤါေန႔တြင္ ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္။
